SN w uchwale z dnia 28 maja 2021 r. sygn. akt III CZP 27/20 uznał, że prawo do życia w czystym środowisku nie jest dobrem osobistym. Nie zamyka to jednak osobom dotkniętym skutkami zanieczyszczeń drogi do poprawy warunków życia i uzyskania zadośćuczynienia.
SN udzielił tym samym odpowiedzi na pytanie Sądu Okręgowego w Gliwicach, prowadzącego sprawę z powództwa mieszkańca Rybnika przeciwko Skarbowi Państwa o zadośćuczynienie za smog. Pytanie brzmiało: Czy prawo do życia w czystym środowisku, umożliwiające oddychanie powietrzem atmosferycznym spełniającym standardy jakości określone w przepisach powszechnie obowiązującego prawa w miejscach, w których osoba przebywa przez dłuższy czas, w szczególności w miejscu zamieszkania, stanowi dobro osobiste podlegające ochronie na podstawie art. 23 w zw. z art. 24 i art. 448 Kodeksu cywilnego?
SN uznał, że ww. prawo nie stanowi dobra osobistego. Stwierdził przy tym jednocześnie, że stanowisko to nie uniemożliwia walki z zanieczyszczeniem środowiska w oparciu o ochronę dóbr osobistych. Do dyspozycji pozostają bowiem także takie dobra, jak prawo do zdrowia, wolności czy prywatności.